Terapia afazji dziecięcej

Afazja dziecięca

Zaburzenie wynikające z niewykształcenia kompetencji językowych to przede wszystkim rozwojowa afazja dziecięca. Jest to brak rozwoju mowy wywołany patogennymi czynnikami w najwcześniejszym okresie życia takim jak prenatalnym, perinatalnym i postnatalnym – do ukończenia pierwszego roku życia. Zaburzenia – według Kaczmarka – polegają na braku kompetencji językowej lub na niedostatecznie wykształconej sprawności w realizowaniu tekstu.

globalny opóźniony rozwój mowy – obejmujący zarówno mówienie jak i rozumienie
parcjalny opóźniony rozwój mowy – dotyczący tylko niektórych aspektów mówienia i rozumienia.
H. Spionek wyróżnia trzy grupy dzieci, u których rozwój mowy przebiega nieprawidłowo:
dzieci, które zaczęły mówić z opóźnieniem, ale ich wymowa od razu była prawidłowa,
które zaczęły mówić we właściwym czasie, ale ich wymowa długo była nieprawidłowa,
które zaczęły mówić z opóźnieniem i długo wymawiały nieprawidłowo różne dźwięki.

Objawy afazji dziecięcej

nie wykształcenie lub zanik mowy spontanicznej
niezdolność generowania dłuższych komunikatów werbalnych, styl telegraficzny
powolny, mało płynny, sylabizowany sposób mówienia
powtarzanie słów, zwrotów zasłyszanych przed chwilą (echolalia
zastępowanie brakujących słów, głosek innymi (parafrazje)
przestawianie kolejności sylab w wyrazie, głosek w sylabie (metatezy)
błędy gramatyczne (agramatyzmy)
szyk przestawny w zdaniach (inwersja)
nadużywanie słów ogólnikowych
wielokrotne stosowanie tego samego słowa podczas wypowiedzi.

Terapia neurologopedyczna afazji dziecięcej

Afazja dziecięcia nie generuje jedynie trudności stricte językowych, ale również trudności poznawcze w zakresie wyższych czynności umysłowych np. abstrahowanie, myślenie logicznie, wnioskowanie, jak również rozumienie stanów emocjonalnych innych osób. A zatem terapia obejmuje również wyższe funkcje poznawcze niezbędne dziecku w przyszłości do realizacji obowiązku szkolnego, w zakresie historii, geometrii, matematyki, czy też narracji itp.